توبه در قرآن(ذيل آيه 60 سوره مريم)
1. معمولاً قرآن كريم بدنبال آيات عذاب، جملهى «الاّالّذين تابوا» يا جملهى «الاّ من تاب» را آورده تا بگويد: راه اصلاح، هرگز بر كسى بسته نيست.
2. توبه، واجب است. زيرا فرمان خداوند است. «توبوا الى اللّه»( تحريم، 8)
3. قبول توبهى واقعى قطعى است، زيرا نمىتوان باور كرد كه ما به امر او توبه كنيم ولى او نپذيرد. «هوالّذى يقبل التوبة عن عباده»( شورى، 37)، «هوالتّواب الرحيم»( بقره، 37)
4. خداوند هم توبه را مىپذيرد و هم كسانى را كه بسيار توبه مىكنند دوست دارد. «يحبّ التّوابين»( بقره)
5. توبه، بايد با عمل نيك و جبران گناهان همراه باشد. «تاب و عمل صالحا»( فرقان، 71.)، «تاب من بعده و اصلح»( انعام، 54)، «تابوا واصلحوا و بيّنوا»( بقره، 160)
6. توبه، رمز رستگارى است. «توبوا ... لعلكم تفلحون»( نور، 31)
7. توبه، وسيلهى تبديل سيئات به حسنات است. «الاّ من تاب و عمل صالحاً فاولئك يبدّل اللّه سيئاتهم حسنات»( فرقان، 70)
8. توبه، سبب نزول باران است. «توبوا ... يرسل السماء»( هود، 52)
9. توبه، سبب رزق نيكو است. «توبوا اليه يمتّعكم متاعاً حسنا»( هود، 3)
10. توبه در هنگام ديدن آثار مرگ و عذاب پذيرفته نمىشود. «حتّى اذا حضر احدهم الموت قال انّى تبت الان»( نساء، 18)
11. خداوند علاوه بر قبول توبه، لطف ويژه نيز دارد. «هو التّواب الرحيم»( بقره، 37)
«ثمّ تاب و اصلح فانّه غفور رحيم»( انعام، 54)، «ثمّ تاب عليهم انّه بهم رؤف رحيم»( توبه، 117)
«الاّ مَن تاب و آمن و عمل صالحا فاولئك يدخلون الجنّة»( مريم، 60)
«ثمّ توبوا اليه ان ربّى رحيم ودود»( هود، 90) در اين آيات در كنار توبه به مسئله رحمت و رأفت و محبّت الهى اشاره شده است.
12. قرآن ترك توبه را ظلم و هلاكت دانسته است. «و من لم يتب فاولئك هم الظالمون»( حجرات، 11) «ثم لم يتوبوا فلهم عذاب جهنّم»( بروج، 10)
نظرات شما عزیزان: